- całkowicie uzyskany na obszarze celnym UE bez składników spoza UE;
- wprowadzony na obszar celny UE z krajów trzecich i dopuszczony do obrotu po zapłaceniu ceł i spełnieniu wymogów;
- wyprodukowany na obszarze celnym UE wyłącznie z towarów unijnych.
Towary nieunijne to inne niż unijne, w tym z krajów trzecich niedopuszczone do obrotu lub te, które utraciły status (np. wywóz poza UE). Domniemywa się unijny status towarów w UE, chyba że udowodniono inaczej. Utrata statusu następuje przy wywozie poza obszar celny UE, co zmienia traktowanie prawne, lecz nie pochodzenie.
Status celny – znaczenie i procedury
Status celny decyduje o wyborze procedury (dopuszczenie do obrotu, wywóz, tranzyt) i możliwościach dalszego obrotu. W logistyce i spedycji jest kluczowy dla planowania przewozów. Potwierdzenie statusu (T2L/T2LF) wymagane jest przy przewozach unijnych towarów przez państwo trzecie lub morze.
Organy celne weryfikują status towaru (np. poprzez rewizje, pobieranie próbek). Podstawą prawną jest m.in. Art. 5 Unijnego Kodeksu Celnego. Status celny nie jest tożsamy z pochodzeniem towaru – towar z UE po wywozie i ponownym przywozie może nie mieć statusu unijnego. W procedurach specjalnych (tranzyt, składowanie) status może ulec zmianie lub być ograniczony.