Wspólnotowy Kodeks Celny

Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC) zastąpił krajowe kodeksy celne (m.in. polski z 1997 r.). Regulował przywóz, wywóz, tranzyt towarów na granicach UE, zapewniając jednolite procedury i taryfę celną.

Cechy i funkcje WKC

• Ustanawiał jednolite zasady celne w UE, ułatwiając handel.
• Wprowadził obowiązek elektronicznych zgłoszeń celnych.
• Określał prawa/obowiązki podmiotów i kompetencje organów celnych.
• Regulował należności celne (obliczanie, zwolnienia, umorzenia).
• Zawierał wspólną taryfę celna dla państw spoza UE.
• Obejmował procedury szczególne, np. czasowe składowanie, uszlachetnianie czynne, tranzyt celny.
• Został zmodernizowany (ZKC), a później zastąpiony przez UKC.

Pierwotny WKC ustanowiono rozporządzeniem (EWG) nr 2913/92 (1992). W 2008 r. wprowadzono ZKC – rozporządzenie (WE) nr 450/2008. Od 1 maja 2016 r. obowiązuje UKC – rozporządzenie (UE) nr 952/2013, zastępując WKC i ZKC, wprowadzając pełną cyfryzację i nowe mechanizmy kontroli ryzyka.

WKC umożliwił funkcjonowanie unii celnej UE (wspólny obszar, brak ceł wewnątrzunijnych, jednolite zasady wobec krajów trzecich). Ułatwiał przewidywalność, przejrzystość procesów celnych i współpracę administracji. Wspierał konkurencyjność firm oraz bezpieczeństwo rynku UE.

Podsumowując, WKC był kluczowy dla regulacji handlu międzynarodowego w UE, wyznaczając jednolite reguły, które rozwinięto i zastąpiono Unijnym Kodeksem Celnym od 2016 roku.