Opracowana w latach 50. XX wieku przez W. Blocha, rozwinął ją H. Schmigalla, który wykorzystał siatki trójkątów równobocznych do racjonalnego rozmieszczenia stanowisk.
Metodologia i zastosowanie
Metoda opiera się na analizie przepływu materiałów i informacji oraz minimalizacji odległości między stanowiskami, używając tablicy powiązań (tabeli transportowej). Procedura polega na wyborze pary obiektów z największymi powiązaniami, a następnie umieszczaniu kolejnych w węzłach siatki trójkątów równobocznych, minimalizując sumę powiązań wszystkich obiektów.
Zastosowania metody Blocha-Schmigalli obejmują:
- Optymalizację transportu (zewnętrznego i wewnątrzzakładowego)
- Planowanie layoutów (zakładów, magazynów, linii produkcyjnych)
- Rozmieszczanie przestrzeni administracyjno-biurowej i miejsc pracy
- Optymalizację przepływu materiału na stanowisku pracy
W branży motoryzacyjnej optymalizuje linie montażowe; w logistyce układ magazynowy; w produkcji redukuje odległości i straty.
Zalety to prostota, szybkość wdrożenia, analiza wielu wariantów, minimalizacja dystansów, oszczędność zasobów i optymalne wykorzystanie przestrzeni. Ograniczenia: uproszczony model (jednakowa przestrzeń), wymóg szczegółowej wiedzy, brak uwzględnienia modernizacji, abstrahowanie od rzeczywistych ograniczeń przestrzennych.
Stosowanie metody zwiększa efektywność produkcji, oszczędza czas, redukuje ruchy pracowników, poprawia organizację pracy i obniża koszty transportu (potwierdzone badaniami empirycznymi).
Procedura doskonale wspiera filozofię Lean Management i jest komplementarna z programowaniem sieciowym (CPM).